Beste autobestuurders, …

Het is u misschien niet bekend dat u 2 rijvakken heeft op een autosnelweg. Dus als u een resem wagens van een oprit ziet naderen, mag u gerust naar het andere rijvak uitwijken. Hoffelijkheid, noemde mijn rijinstructeur dat toen ik leerde rijden. Hij zei ” Mieke, uw auto is misschien wel een eiland, maar een eiland kan ook naar links drijven( of zoiets). En ’t is niet omdat ge ‘ne eikel zijt, dat ge u ook zo moet gedragen op de openbare weg” Om te zeggen, mijn rijinstructeur (in hoofdberoep trucker) was een vat vol wijsheid.
Bovendien kan het ook geen kwaad, beste autobestuurder, in dit geval beste Audi-meneer, om geregeld eens in uw achteruitkijkspiegel te kijken op dezelfde autosnelweg. Als u iets ziet afkomen dat veel lawaai maakt en u half blind maakt met blauwe lichten, dan kan het best wel eens handig zijn om je grote smartphone even aan de kant te leggen ( ik weet het een handsfree optie kost al bijna zoveel als pinkers) , en zelf ook op het rechterrijvak te gaan rijden. Dan zat die politiewagen niet zo te loeien naast ons brave chauffeurs op datzelfde rechterrijvak, allemaal braaf aan de kant gegaan voor dat blauw lawaai.
Last but not least, een hommage aan de chauffeur van de BMW, voor zijn vindingrijkheid, zijn oplossingsvermogen … Mijn ogen vielen bijna uit mijn hoofd. Ik heb zeker een kleine visvijver rologen opgebruikt.
Ik geef toe, dat idiote busje voor ons reed slechts 130 op het linkerrijvak en reageerde al niet op uw pinkers ( trouwens proficiat dat u die wist staan) , uw flashconcert van lichten, en uw getoeter.. Het was dus ook louter zijn fout dat u langs links, over een zeer dikke witte volle lijn, tegen de vangrail aan hem voorbijstak. Ik dacht na al die jaren op de weg, dat ik al alles had gezien. Vandaag bewees u dat er nog grotere randamoebes op de weg rijden dan ik zelf had kunnen dromen.

Bedankt voor dit avontuur alweer.

Share
Continue Reading

I see a door

Het wordt tijd
Wat?
Dat je terug begint.
Te drinken? Ik ben toch nooit gestopt…
Nee, was me echt niet opgevallen mevrouw Duvel.

Nee, je moet terug beginnen met schrijven. Zonder excuses deze keer.
Hoe bedoel je?
Zonder excuses dat je het hebt verleerd , dat het niet meer in je vingers zit.
Maar uiteindelijk is dat wel zo. Het enige wat ik nog schrijf zijn verslagen van vergaderingen en mails. Lang geleden waren dat ook nog saaie persberichten.
Daar ga je weer.
Maar het is wel zo.
Maar je kan het en het helpt.
Helpt?
Dat rumoer in je hoofd tot rust te brengen.
Dat doet sporten ook.
Dat maakt je hoofd leeg, maar niet je hart.
Oh jee, sinds wanneer praten wij over dingen die we niet kunnen analyseren?
Daarom dat jij moet schrijven. Jij schrijft vanuit het hart met je hoofd, zonder je te verliezen in een overdaad van softe, fluffy, gevoelige wijverij. Jij kan dat.
Ah die fluffy, loveydovey kinda shit.
Inderdaad.
.
Wel, schrijf dus.  Jij hebt die “wit” in combinatie met dat dolle dwaze hoofd van je. Gebruik het! Maar je mag niet te streng zijn voor jezelf, maar ook niet te soft worden.
Een oud soft wijf, dat schrijft. Wat een vooruitzicht.
Laten we het houden op een zot wijf dat schrijft.

Share
Continue Reading