she only reveals what she wants you to see

Als we terug naar Asster reden moest ik meestal Radio 2 opzetten

“He”, zegt mijn papa, ” Op dit nummer danste ik met je toen je nog klein was. Je moet een 5 of 6 jaar geweest zijn”

“Ah echt?”

“Ja en je danste al best goed, toen al. Het nummer past ook wel bij je”

“Amai, merci”

De rest van de rit was het doodstil

 

Enkel weken later ben je eindelijk terug thuis na 5 maanden.
“Zeg papa, ken je dit nummer nog?

” Nee, wat een enorm irritant gezaag, zet dat af”.

En hij kijkt star voor zich uit, terwijl ik de radio afzet.

“Die gaten in zijn hoofd gaan zich niet meer vullen zeker? “, zucht mijn moeder.

 

Share

Face the book

Je kent het wel, misschien ben je zelf zo,… fervente schermkijkers.
Mensen die tijdens avondjes uit, middagmalen, dode momenten ,… voortdurend op hun scherm zitten te staren en scrollen tussen eindeloze berichten en boodschappen van vrienden en kennissen. Is het op facebook, twitter, instagram,..
Verslaafd aan de likes en berichten, wachtend op mensen die reageren en je gelijk geven, of misschien zelfs graag in discussie gaan. Contact met de buitenwereld, altijd angstig om iets te missen van de dingen die om ze heen gebeuren.
Terwijl ze daardoor misschien net flarden van echte gesprekken missen, of hun gezelschap onbewust de boodschap geven dat ze net niet interessant genoeg zijn.

Ik was ook zo. Tot ik er genoeg van had. Elk vrij moment zat ik gekluisterd aan dat scherm, op zoek naar, ja naar wat eigenlijk? Mezelf? Bevestiging? Tijdverdrijf? FOMO? Ontsnappen van de dagelijkse taken?

Dus ik nam een sabbatical, van facebook althans. Het gezicht van onze online happiness.
Ik ben nu een week verder. Ik geef toe het is geen evidentie. Elk vrij moment zoek ik de app en besef ik dat ze er niet meer is. Dus ben je verplicht andere dingen te doen.

Ondertussen heb ik in die week 2 boeken gelezen en een volledige serie op Netflix erdoor gejaagd. Dingen geregeld die ik anders tot het laatste had uitgesteld. Nu waren ze slechts het voorlaatste.

En in die week zijn er slechts 2 mensen van mijn meer dan 300 vrienden die me een bericht hebben gestuurd dat ze me missen op dat medium.

2 van de 300

Realitycheck – check…

Echte vrienden vinden je wel offline. Waar het leven eigenlijk ook hoort te zijn.
Neem gerust wat tijd voor jezelf. Voor wat echt en intens is.
Zo hoort je leven te zijn.

Intens.
Offline.

 

 

Share
Aside

Beste autobestuurders, …

Het is u misschien niet bekend dat u 2 rijvakken heeft op een autosnelweg. Dus als u een resem wagens van een oprit ziet naderen, mag u gerust naar het andere rijvak uitwijken. Hoffelijkheid, noemde mijn rijinstructeur dat toen ik leerde rijden. Hij zei ” Mieke, uw auto is misschien wel een eiland, maar een eiland kan ook naar links drijven( of zoiets). En ’t is niet omdat ge ‘ne eikel zijt, dat ge u ook zo moet gedragen op de openbare weg” Om te zeggen, mijn rijinstructeur (in hoofdberoep trucker) was een vat vol wijsheid.
Bovendien kan het ook geen kwaad, beste autobestuurder, in dit geval beste Audi-meneer, om geregeld eens in uw achteruitkijkspiegel te kijken op dezelfde autosnelweg. Als u iets ziet afkomen dat veel lawaai maakt en u half blind maakt met blauwe lichten, dan kan het best wel eens handig zijn om je grote smartphone even aan de kant te leggen ( ik weet het een handsfree optie kost al bijna zoveel als pinkers) , en zelf ook op het rechterrijvak te gaan rijden. Dan zat die politiewagen niet zo te loeien naast ons brave chauffeurs op datzelfde rechterrijvak, allemaal braaf aan de kant gegaan voor dat blauw lawaai.
Last but not least, een hommage aan de chauffeur van de BMW, voor zijn vindingrijkheid, zijn oplossingsvermogen … Mijn ogen vielen bijna uit mijn hoofd. Ik heb zeker een kleine visvijver rologen opgebruikt.
Ik geef toe, dat idiote busje voor ons reed slechts 130 op het linkerrijvak en reageerde al niet op uw pinkers ( trouwens proficiat dat u die wist staan) , uw flashconcert van lichten, en uw getoeter.. Het was dus ook louter zijn fout dat u langs links, over een zeer dikke witte volle lijn, tegen de vangrail aan hem voorbijstak. Ik dacht na al die jaren op de weg, dat ik al alles had gezien. Vandaag bewees u dat er nog grotere randamoebes op de weg rijden dan ik zelf had kunnen dromen.

Bedankt voor dit avontuur alweer.

Share
Aside

I see a door

Het wordt tijd
Wat?
Dat je terug begint.
Te drinken? Ik ben toch nooit gestopt…
Nee, was me echt niet opgevallen mevrouw Duvel.

Nee, je moet terug beginnen met schrijven. Zonder excuses deze keer.
Hoe bedoel je?
Zonder excuses dat je het hebt verleerd , dat het niet meer in je vingers zit.
Maar uiteindelijk is dat wel zo. Het enige wat ik nog schrijf zijn verslagen van vergaderingen en mails. Lang geleden waren dat ook nog saaie persberichten.
Daar ga je weer.
Maar het is wel zo.
Maar je kan het en het helpt.
Helpt?
Dat rumoer in je hoofd tot rust te brengen.
Dat doet sporten ook.
Dat maakt je hoofd leeg, maar niet je hart.
Oh jee, sinds wanneer praten wij over dingen die we niet kunnen analyseren?
Daarom dat jij moet schrijven. Jij schrijft vanuit het hart met je hoofd, zonder je te verliezen in een overdaad van softe, fluffy, gevoelige wijverij. Jij kan dat.
Ah die fluffy, loveydovey kinda shit.
Inderdaad.
.
Wel, schrijf dus.  Jij hebt die “wit” in combinatie met dat dolle dwaze hoofd van je. Gebruik het! Maar je mag niet te streng zijn voor jezelf, maar ook niet te soft worden.
Een oud soft wijf, dat schrijft. Wat een vooruitzicht.
Laten we het houden op een zot wijf dat schrijft.

Share