Face the book

Je kent het wel, misschien ben je zelf zo,… fervente schermkijkers.
Mensen die tijdens avondjes uit, middagmalen, dode momenten ,… voortdurend op hun scherm zitten te staren en scrollen tussen eindeloze berichten en boodschappen van vrienden en kennissen. Is het op facebook, twitter, instagram,..
Verslaafd aan de likes en berichten, wachtend op mensen die reageren en je gelijk geven, of misschien zelfs graag in discussie gaan. Contact met de buitenwereld, altijd angstig om iets te missen van de dingen die om ze heen gebeuren.
Terwijl ze daardoor misschien net flarden van echte gesprekken missen, of hun gezelschap onbewust de boodschap geven dat ze net niet interessant genoeg zijn.

Ik was ook zo. Tot ik er genoeg van had. Elk vrij moment zat ik gekluisterd aan dat scherm, op zoek naar, ja naar wat eigenlijk? Mezelf? Bevestiging? Tijdverdrijf? FOMO? Ontsnappen van de dagelijkse taken?

Dus ik nam een sabbatical, van facebook althans. Het gezicht van onze online happiness.
Ik ben nu een week verder. Ik geef toe het is geen evidentie. Elk vrij moment zoek ik de app en besef ik dat ze er niet meer is. Dus ben je verplicht andere dingen te doen.

Ondertussen heb ik in die week 2 boeken gelezen en een volledige serie op Netflix erdoor gejaagd. Dingen geregeld die ik anders tot het laatste had uitgesteld. Nu waren ze slechts het voorlaatste.

En in die week zijn er slechts 2 mensen van mijn meer dan 300 vrienden die me een bericht hebben gestuurd dat ze me missen op dat medium.

2 van de 300

Realitycheck – check…

Echte vrienden vinden je wel offline. Waar het leven eigenlijk ook hoort te zijn.
Neem gerust wat tijd voor jezelf. Voor wat echt en intens is.
Zo hoort je leven te zijn.

Intens.
Offline.

 

 

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *